Column Clementie: Clement

De wekelijkse column van Raymond Clement. Deze week: Clement

Laat ik clement blijven. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik toch enigszins in lichte verwarring raakte toen ik het krantenbericht las met de kop: “Clément mag zich vanaf nu prins noemen”. Ik kan mij hertogelijk verheugen op nieuwe geschiedkundige inzichten, me ridderlijk schikken, koninklijk wanen rondom spijs en drank en keizerlijk ergeren aan onnozelheid, maar heb mij nimmer van adellijke bloede gewaand.

Nader onderzoek verhelderde dat het in deze, niet om deze Clement ging, maar een Vlaamse autoverkoper Vandekerckhove, die de naam Clément als voornaam draagt en nu blijkt de zoon te zijn van de broer van de Belgische Koning Filip. Laurent had ergens in de late jaren ‘90 een Bernardje met een Belgisch model, met Clément als trots resultaat. Ik noem hier Bernhard als lichtend voorbeeld omdat deze prins op het witte paard toch zelf de hengst bleek te zijn. Ik probeer me voor te stellen hoe onze voormalige koningin Beatrix zich gevoeld moet hebben terwijl ze de familie BBQ elk jaar zag drukker worden. Ieder jaar schoven wel nieuwe broers en zussen aan. Dat Bernhard tussen al het vreemdgaan nog tijd gehad heeft voor een stadhouderbrief en steekpenningen, mag een wonder genoemd worden.

Clément mag zich vanaf nu prins noemen. Behoudens plakkerige aandacht en een titel heeft de autoverkoper weinig aan zijn DNA. Zijn moeder droeg de artiestennaam Wendy van Wanten. Nu weten we van welke wanten. En dat waren geen ovenwanten. Wellicht dat Laurent nu gehoopt had dat hij overwanten had gedragen, dan was het Belgisch Koningshuis wellicht dit schandaal bespaard gebleven. Maar is het wel een schandaal? En dan bedoel ik niet dat een onbeschermd wipje in Brussel in het niet valt in het licht van de rol van het Belgisch Koningshuis in Congo.

Vanaf de vroegste geschiedenis kennen we de verhalen van bastaarden. Een nogal grof bekkend woord voor oneigenlijk mensenkind. Bastard klinkt alleen mooi in het Engels als Rowan Atkinson in de rol van Blackadder het perfect intoneert. Is het hebben van een buitenechtelijk kind daadwerkelijk een schandaal? De geschiedenis is rijk aan wereldberoemde bastaarden. De Normandische hertog Willem de Veroveraar was een bastaard die in 1066 Engeland knechtte en een nieuwe dynastie stichtte waarop de Charles van vandaag, nog leunt. De liggende leeuwen in zijn koninklijk wapen als stille getuigen. Leonardo da Vinci was een bastaardkind. Waarschijnlijk een van de redenen waarom de Mona Lisa veelbetekenend glimlacht. En aan deze Leonardo hebben we het nodige te danken. En dan doel ik niet alleen op het prachtige Italiaanse vulpennenmerk. Grote historische figuren buitelen over elkaar in competitie over aantallen bastaarden. De Bourgondische hertog Filips de Goede had een kleine dertig buitenechtelijke kinderen. De Franse zonnekoning had er misschien wel veertien.

Het wordt pas een schandaal als deze kinderen gebukt moeten gaan onder schaamte. Als deze kinderen lijden onder de afwijkende schaatsbeweging van hun ouders. Onder de naijlende geiligheid van roddelpers en haar lezers. Ik gun Clément alle goeds. Hoop dat hij zijn prinsennaam weet aan te wenden. Dat hij als autoverkoper blijft zeggen: “het wagentje is van een oud vrouwtje geweest, maar u koopt het wel van een prins”. Ik hoop dat hij na een succesvolle werkdag in zijn Vlaamse woonplaats ‘op’ café gaat en op grafelijke toon een bier bestelt. Een Koninck, hopelijk.